Dit is waarom ik net als mijn moeder wil zijn!

Het is zover. We zitten midden in ons avontuur van verhuizen naar Portugal. We rijden op het moment dat ik dit schrijf dwars door Frankrijk en hopen over 3 dagen aan te komen op de plek waar we gaan wonen. Dochterlief slaapt en ik heb al sinds gisteravond inspiratie voor deze blog, dus nu kan ik mooi even wat schrijven aan jullie!

“Stress en tranen”

Maandenlang zijn we bezig geweest om ons als gezin voor te bereiden op deze grote stap van alles achter ons laten en opnieuw beginnen in een vreemd land. Het was een proces waarin ik letterlijk alles moest gaan loslaten, van spullen tot mensen, de controle, gemaakte plannen en zelfs mijn lieve, trouwe hond. Het heeft me af en toe de nodige stress en tranen gekost. Maar steeds gingen we door. Zoals ik eerder schreef probeerde ik trouw door te gaan met zorgen voor mijn gezin in de kleine dingen, zodat het mogelijk bleef om door te gaan, te vallen en ook weer op te staan.

Ik heb in enkele maanden tijd misschien wel meer geleerd als in de rest van mijn leven bij elkaar. En dat is ook mijn eigen moeder niet onopgemerkt gebleven. En juist daar wil ik het nu eens over hebben. Ik heb van de week letterlijk ervaren hoe belangrijk je moeder voor je kan zijn, zelfs nog als je zelf al volwassen bent!

“Trots op jou”

Twee dagen geleden zaten mijn mama en ik op de vooravond van ons vertrek samen in haar woonkamer. Ik voelde me uitgeblust en had die dag naar allerlei manieren gezocht om gefocust te blijven op wat ik doen moest, in plaats van met mijn gedachten alle kanten op te vliegen. Ik had er niet over gesproken en was me gewoon blijven focussen. Toen zei mijn mama iets daarover, dat ze zag wat ik had gedaan om gefocust te blijven. Ik had namelijk symbolisch een doek om mijn hoofd geknoopt alsof ik zo een soort van mijn gedachten bij elkaar kon houden. En zij benoemde dat. Het raakte me, omdat ze het had aangevoeld, had begrepen en me liet weten dat ze het had opgemerkt. Op dat moment brak ik en begon ik zachtjes te huilen. Mama kwam naast me op de bank zitten en sloeg haar armen om me heen. En wat ze toen zei heelde alle angsten, onzekerheid, spanning en moeheid in mij. Ze zei: “Ik vind je een ontzettend dappere vrouw en ik ben heel erg trots op jou!” Ze gaf me er een knuffel bij en ik huilde een poosje tegen haar aan. Op dat moment voelde ik me alles behalve dapper, maar haar woorden gaven me kracht en een gevoel van opluchting. Het was goed zo!

Het was zó fijn om zelf weer even te ervaren wat een invloed een mama heeft op haar kinderen, en dat deze als hij positief is je vleugels geeft, troost en bemoediging om door te gaan en het niet op te geven! Mijn mama gaf me de kracht om me over te geven aan de reis, precies op het moment dat ik het zelf bijna niet meer wist en op mijn tandvlees liep.

“Net als mama”

Gisteravond kwamen we aan op onze eerste overnachtingsplaats in het noorden van Frankrijk. Doodmoe stapten mijn man en ik ’s avonds in het opgezette tentje. Onze dochter lag daar al te slapen. Ik kroop naast haar onder de warme wollen dekens, en een gevoel van geluk overspoelde mij. Zoals ze daar lag te slapen op haar zij, vredig met haar knuistjes om haar knuffeldoekjes geklemd. Zó vertrouwd, want ik zie het elke avond. Ik voelde me dankbaar, intens dankbaar dat ik haar mama mag zijn. Intens dankbaar dat ik in een eenvoudige tent onder een warme deken de frisse buitenlucht lag op te snuiven in het bijzijn van mijn gezin. Ik heb dan misschien wel geen huis meer, maar alles wat er echt toe doet lag op dat moment aan weerszijden van mijn lijf! En daar, op dat moment, dacht ik terug aan het gesprek met mijn eigen mama, toen ze me vertelde hoe trots ze op me was. Datzelfde gevoel van trots overspoelde mij nu ik naar mijn dochtertje keek. Wat had ze het goed gedaan vandaag! Ik heb me ter plekke voorgenomen net als mijn eigen mama te zijn, mijn dochter te bemoedigen als ze dat nodig heeft. Niet één keer, maar tot in lengte van dagen, zolang als ik leef!

Daar zijn we voor bedoeld mama’s! Hoe turbulent je leven ook is, hoeveel je nu ook aan je hoofd hebt, hoeveel je vandaag ook gemopperd hebt op je kinderen (ik kan hierover meepraten), zorg dat je de draad weer oppakt en je kind bemoedigt als het dat nodig heeft. Het maakt een wereld van verschil!

Liefs, Lianne

Extraatjes:

  1. Op welke dingen van je kinderen voel jij je op dit moment trots? Vertel het ze op een geschikt moment.
  2. Zijn jouw kinderen al de deur uit? Wonen ze dichtbij of juist ver weg? Vergeet niet ze te blijven bemoedigen mama! Wat zou jij vandaag kunnen doen om ze als hun mama te vertellen hoe trots je op ze bent?
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *