Zo weet je of je genoeg tijd aan je gezin besteedt

In mijn vorige blog schreef ik over Fem, een vrouw die ik mijzelf regelmatig als spiegel voorhoud om te kijken of ik nog goed functioneer als vrouw en moeder. Ik legde uit dat zij drie focusgebieden kent waar zij in specifieke volgorde de prioriteit aan geeft. Deze week wil ik wat dieper ingaan op haar prioriteit nummer één. Wil je eerst mijn vorige blog lezen, ga dan naar https://fem31.nl/hoe-je-een-wijze-en-sterke-vrouw-wordt/.

© Geralda Dik-Jelsma

Prioriteit 1: Haar kleine bubbel: God en gezin

Fem’s eerste focus ligt op het kennen van de juiste weg en op de zorg voor haar gezin:

  • Ze heeft ontzag voor God (Zijn regels zijn het kader van waaruit ze leeft)
  • Ze zet de zorg voor haar gezin op de eerste plek
  • Ze respecteert haar man en zorgt dat hij volledig op haar kan vertrouwen
  • Ze drijft handel om te zorgen dat haar gezin niets tekort komt (met andere woorden: ze vult het gezinsinkomen aan met extra’s)

Op dit moment zit ik zelf in een proces waarin mijn grootste focus uitgaat naar deze eerste prioriteit. Bijna alles waar ik nu mee bezig ben concentreert zich op mijn kleine bubbel. Het is ook juist in deze periode dat ik me meer dan ooit realiseer hoe belangrijk het is om mijn kleine bubbel ook echt mijn allereerst prioriteit te maken, zélfs als dat betekent dat ik andere goede en leuke dingen moet laten schieten.

“Handige handleiding”

Maar hóe weet je als vrouw en moeder of je voldoende tijd en aandacht schenkt aan je gezin en wanneer je bezig kunt met iets anders? Het antwoord daarop is eenvoudig: als je weet langs welke norm je je activiteiten legt, weet je ook of je nog op de goede weg zit. Met andere woorden: je hebt een handleiding nodig. Je moet weten waarom je doet wat je doet. Zelf haal ik die normen uit de bijbel (waarin je ook het verhaal van Fem leest). Niet alleen in het verhaal van Fem, maar ook uit andere delen van de bijbel wordt mij duidelijk dat God van een echtgenote en moeder allereerst vraagt dat zij haar aandacht, liefde en tijd toewijd aan haar gezin. Pas daarna komt de rest. En ik volg deze normen, omdat ik heb gezien dat ze werken.

“Teleurgesteld”

Ik wil in deze blog ook even inzoomen op Fem’s houding richting haar man en haar inzet voor hem. In deze tijd zijn er een heleboel alleenstaande oudergezinnen of samengestelde gezinnen. Dat is een andere situatie dan welke in het verhaal van Fem geschetst wordt. Misschien heb je geen partner, of misschien leef je nu met een andere partner dan die van (een deel van) je kinderen. Het kan ook zijn dat je nog wel bij je partner bent, maar dat je hem momenteel liever kwijt dan rijk bent. Wij hebben als vrouwen van deze tijd geleerd om onze eigen boontjes te doppen en we zijn mondiger geworden. In heel veel gevallen denken we dat we het wel zonder (onze) man kunnen. Maar ten diepste willen velen van ons ook wel graag dat er een vent is die zelfverzekerd is, aanpakt en een hoop zorgen voor je wegneemt (vooral als je in je eentje meer moet werken voor je gezin dan je lief is). Het is fijn wanneer er voldoende geld binnenkomt, het dak niet lekt en jij als vrouw iets meer kan gaan ontspannen, omdat het allemaal goed voor elkaar is. Ik denk echter dat menig man uiteindelijk niet weet te slagen in het voldoen aan al onze verwachtingen. En dan raken wij teleurgesteld.

“Aandacht, liefde, respect”

Maar laten we niet kijken naar wat de mannen zouden moeten. Laten we kijken naar wat onze eigen bijdrage zou kunnen zijn. Ik kan je wel vertellen, door wat ik in 12 jaar huwelijk heb geleerd en daarnaast in de bijbel heb gelezen, dat een man niet groeit van onze kritiek en teleurstelling. Sterker nog, daar loopt een man hard voor weg. Het geeft hem het gevoel gekleineerd te worden. Waar hij wél van groeit is van onze begripvolle aandacht, onze liefdevolle toewijding, ons respect voor hem, onze steun en onze complimenten voor zijn prestaties. (Ik heb dit even gecheckt bij mijn man, en hij was het roerend met me eens.) Dát is onze taak in de relatie met een man. Vaak doen we er wijzer aan om te zwijgen, dan om onze mond open te trekken. Ik heb dit op de harde manier moeten leren. Er is veel strijd, verdriet en ruzie geweest in ons huwelijk, maar inmiddels overheerst de vrede en het gevoel van gelukkig zijn met elkaar. Ik begrijp beter wat mijn taak en plek is in het gezin en hoe ik hem het beste kan helpen. Daar groeit hij van en dat maakt ons allebei gelukkiger, om nog niet te spreken van onze dochter.

“Trouw doorgaan”

Terug naar mijn huidige proces. Mijn eerste prioriteit neemt nu het meeste van mijn tijd in beslag. In het proces van emigreren naar ons nieuwe thuisland komen er veel nieuwe dingen op ons af. Dit doet wat met onze energie en ons humeur. Soms wil ik de rommel van de dag laten liggen, heb ik geen zin in koken, kan ik manlief wel achter het behang plakken (hij mij trouwens ook) en wil ik het liefst even weg. Maar ik doe dat niet. Allereerst streef ik ernaar om dagelijks te bidden om hulp. Daarna probeer ik trouw door te gaan met wat ik weet wat het beste is om te doen: structuur blijven aanbrengen voor ons gezin, zorgen dat we gezond te eten hebben en mijn man steunen in zijn werkzaamheden. Dát is wat rust brengt, en waar ik uiteindelijk zelf ook het meeste van opknap. Want ik heb niets aan een ruzie die door blijft etteren en alles kapot maakt. Ik heb wél wat aan een tevreden man en kind, die van harte bereid zijn om daarna mama ook even in een watten te leggen en een heleboel kusjes te geven. Dít is het voorbeeld van wat ik Fem zie doen. Zij gaat trouw door met haar werk, haar man vertrouwt op haar en haar kinderen prijzen haar. Daarom kijk ik regelmatig weer even naar haar voorbeeld, om me de handleiding weer scherp voor de geest te halen.

Liefs, Lianne

Extraatjes:

  1. Er valt ontzettend veel te zeggen over prioriteit nummer 1 van Fem, maar dan zou deze blog een heel boekwerk worden. Kijk zelf nog eens naar de opsomming onder prioriteit 1. Waar zou je nog meer over willen weten? Laat het me weten, dan ga ik er in een latere blog nog eens op door.
  2. Wat is jouw handleiding voor je gezin? Hoe weet jij of je genoeg tijd aan je gezin besteed?
  3. Hoe gaat het met jouw gezin? Zijn er gebieden waarop je zelf dingen anders zou kunnen aanpakken? Hoe is bijvoorbeeld je houding naar je (ex-)partner? Is er voortdurend strijd, of zijn jullie een team (met name als het gaat om de zorg voor jullie kinderen)? Welke dingen waardeer je wél van je (ex-)partner? Heb je hem dit verteld?
  4. Als jij God om hulp zou vragen voor je gezin, wát zou dan nu het eerste zijn waarom je vraagt?
  5. Als je in een notendop eens meer wilt weten over wat de bijbel zegt over de rol van vrouwen in het gezin, lees dan deze blog eens: https://www.allaboutgod.com/dutch/de-rol-van-de-echtgenote-in-de-bijbel.htm

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

2 gedachtes op “Zo weet je of je genoeg tijd aan je gezin besteedt”

  1. Ik vind jou dapper. Ik heb vaak moeite met hoe het hier soms verdeeld is. Ik ben er trots op dat jij je over dingen heen kan zetten. Je bent een voorbeeld

    1. Wow wat een mooie reactie, dank je wel! Ik vind het ook niet altijd makkelijk. Als ik faal of ik voel geen motivatie, dan merk ik dat bidden mij helpt en mij van binnen verandert. Dikke knuffel!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *