Tienduizend momentjes om te genieten van je kind

De haartjes van mijn dochter kriebelen in mijn neus. Ik lig naast haar op bed, zodat ze voor haar dutje nog even bij mama kan drinken. Ik snuif de geur van haar lichaam op en bedenk me voor de zoveelste keer hoe heerlijk ze ruikt. Geen shampoo, geen zeep, gewoon haar eigen lichaamsgeur. Een golf van dankbaarheid welt in mij op. Al meer dan drie jaar lang rijzen er dagelijks golven van dankbaarheid in mij op, die soms niet te beschrijven zijn. Maar vandaag wil ik een poging doen. Een ode aan al die tienduizenden momentjes om te genieten van je kind. Vele momentjes zullen wellicht voor jou ook herkenbaar zijn als je denkt aan je eigen kind. Geniet je mee?

“Handjes en stemmetjes”

Kleine vingertjes aan mollige kinderhandjes. Hoe ontelbaar vaak heb ik ze bewonderd. Van het eerste moment dat ze naar mijn vinger greep en hem stevig vasthield, tot de aai over mama’s nek, de manier waarop ze er iets mee probeert in elkaar te zetten en de wijze waarop ze haar handen naar me uitstrekt om opgetild te worden. Handjes die een bloempje plukken. Handjes die zwaaien. Handjes die proberen om een strik in haar veter te maken. Handjes die ik soms gewoon bewonder terwijl ze diep in slaap is en de vingers dan licht bewegen. De warmte van haar handjes op mijn wangen, de manier waarop ze ze van opwinding en verbazing voor haar open mondje houdt, hoe ze probeert zoveel mogelijk rozijntjes tegelijk in haar knuistjes vast te houden. Het zijn allemaal genietmomentjes.

De klanken van een kinderstemmetje door de ruimte. De dingen die ze vertelt en die me laten zien wat ze op dat moment aan het verwerken is. “Mama!” Het woord dat nog het allermeest genoemd wordt en die mij in een nieuwe rol heeft geplaatst. Van het eerste woordje tot de eindeloze verhalen die ze met me wil delen. “Later als ikke groot word, dan ikke mama word, ikke krijg ook baby inne buik!” De poppen hebben ons zo gemist toen we een dagje weg waren, en dus moeten ze allemaal een knuffel. In het bos wonen tijgers en die zijn een beetje spannend, maar er zijn ook lieve tijgers en daar is ze niet bang voor. Ik ben groot geworden en mijn schoenen passen niet meer, dus mag mijn vriendinnetje mijn schoenen wel hebben. Als ik later groot word ga ik trouwen met papa. Mieren zijn niet leuk, want die kriebelen op je voet. Maar soms zijn ze wel leuk want ze helpen ons om de rommel op te ruimen. Allemaal genietmomentjes.

“Kwetsbaar leven”

Wapperende haartjes in de wind. Haartjes die je met de jaren langer zag groeien. De eerste hinkelsprongetjes. De laarsjes die nu zelf aan en uit gaan. Een dromerige blik tijdens het avondeten. Springen op mama’s bed. Zelf ‘opa’ en ‘oma’ schrijven. Een knotje in mama’s haar maken. De intense vreugde in haar ogen wanneer ze van haar oom een knalgele bal krijgt. Een bosje bloemen voor mama. Een kleurplaat voor papa. Wakker worden bij mama op schoot. Blote voetjes in de moestuin. Samen een ‘slappe-lach-bui’ hebben. “Ik voel me zo gelukkig, mama” horen. Een ernstig kindersnoetje dat de blauwe plekken op haar benen bestudeert. Zwarte voetjes schoonpoetsen onder de douche. Prutsen met een stokje in een mierennest. Een moegespeeld kinderlijfje tegen je borst. Tienduizend genietmomentjes.

Hebben we met al die genietmomentjes nog wel tijd om te mopperen? Ik zal eerlijk zijn: ik mopper best wel eens op mijn dochter. Er zijn dagen dat ik niet op mijn best ben. Maar deze momenten zijn werkelijk schaars, en ook daar ben ik dankbaar voor! Want ik wil ze niet. Ik wil genieten van al die ontelbare wondermomentjes. Het kwetsbare leven dat je mag verzorgen en koesteren. Het kleine kinderzieltje dat zichzelf compleet aan jou heeft toevertrouwd. Het mannetje of dametje dat van jou mag leren hoe het de wereld vol zelfvertrouwen tegemoet kan treden. Ik wil daarin geen tijd hebben om te mopperen of te klagen. Ik wil tienduizend keer genieten van mijn kind.

“Het is altijd een keuze”

“The hand that rocks the cradle is the hand that rules the world” schreef William Wallace in 1865 in een gedicht. Ik denk geregeld over deze uitspraak na. Nemen we de tijd om ons kind heen en weer te wiegen? Nemen we de tijd om het te koesteren? Mogen ze zich in hun eigen tempo ontwikkelen? Kunnen we werkelijk van ze genieten voordat ze het nest verlaten? Ze zijn maar zo kort klein, de tijd om volwassen te zijn duurt nog zo lang. Het is nú, nu ze nog bij ons zijn, dat we ze kunnen coachen richting een hoopvolle toekomst. Dat we ze kunnen leren hoe je werkelijk liefhebt en hoe je vreugde ervaren kunt midden in de moeilijkste omstandigheden. Het is een keuze om intens te genieten en het niet aan je voorbij te laten gaan. Want ook al valt alles om je heen in duigen (en geloof me, ik weet hoe dat voelt), je kunt nog steeds ervoor kiezen om de heerlijke geur van je kindjes haren op te snuiven op dat ene momentje daar op bed…

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *