Omgaan met de coronacrisis in de bergen van Portugal

Heel de wereld ligt op zijn gat. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat ik dat in mijn leven zou kunnen meemaken. Ik lig er ook een beetje door op mijn gat, de afgelopen weken kwam er geen blog uit m’n vingers. Ik had eerlijk gezegd geen zin om de zoveelste te zijn die een blog schrijft waarin over corona wordt gesproken. Stug over wat anders schrijven zonder het c-woord te noemen leek me op dat moment ook zinloos. Maar nu het ernaar uitziet dat het nog wel een tijdje kan gaan duren, geef ik zuchtend toe dat ik niet aan het c-woord ontkom. We willen er allemaal niets meer over horen en lezen, en toch zoeken we het nieuws erover steeds weer op. Het houdt ons allemaal meer bezig dan we willen. We hebben er allemaal zo onze gedachten over. We tonen ons medeleven aan elkaar en we schelden op elkaar. Nu we aan huis gekluisterd zitten, snakken we misschien meer dan ooit naar de buitenwereld. Ineens beseffen we hoe kostbaar onze vrijheid was, dat we die teveel voor lief hadden genomen. Een tijd van immense uitdagingen ligt voor ons. Ik vraag mezelf bijvoorbeeld voortdurend af waar dit heen zal gaan leiden voor de wereld. Het is een vraag die mij veel bezig houdt. En wat betekent dat voor mijn gezin, voor de toekomst van mijn kinderen? Vragen waar ik nu nog weinig antwoorden op heb.

“Een kijkje in ons leven”

Maar goed, in plaats van al die vragen dacht ik, misschien is het wel leuk als ik je eens meeneem in hoe het ons hier in Portugal vergaat in het coronatijdperk. Even een kijkje in andermans keuken, die denk ik best verschilt van de meeste Nederlandse huishoudens. Ik wil het niet te rooskleurig maken, want wij hebben echt onze uitdagingen en vragen, maar toch denk ik dat wij hier van geluk mogen spreken. Ja, we voelen het dat we niet zomaar ergens op visite kunnen gaan. In drie weken tijd ben ik slechts één keer van huis weg geweest en onze dochter ook. Mijn man doet doorgaans de noodzakelijke boodschappen in zijn eentje. Ook geeft het ons op financieel vlak de nodige vragen. We waren net bezig met oproepwerk en plannen om voor onszelf inkomsten te genereren en al deze werkzaamheden en plannen zijn in een onzeker daglicht komen te staan. Dat betekent sneller interen op ons spaargeld.

Maar… we leven hier ook in een klein paradijsje op dit moment. Een paradijsje dat het nodige onderhoud vergt en ons flink bezig houdt. We hoeven ons geen moment te vervelen. Ergens midden in de bergen ligt het huisje waar wij wonen. Vanuit onze tuin kunnen we onze buren niet zien. We zijn omringd door bergen en bomen en naast de tuin stroomt een prachtige rivier. Bij het huis is een geweldige moestuin. We doen aan house sitting: we wonen kosteloos in de woning van iemand anders, in ruil voor onderhoud van woning en land. Eind vorig jaar vond er op het land een enorme overstroming plaats, waardoor de hele tuin is verwoest. Een deel van onze persoonlijke bezittingen, dat nog in onze caravan lag, is verloren gegaan. Voor het eerst in ons leven leerden we de impact van natuurgeweld persoonlijk kennen en ook wat dit met je emoties doet. Ik durf nu achteraf echter te zeggen dat het een hele goede karaktervorming is. Het maakt je sterker. Je leert omgaan met verlies en tegenslag en je leert anders tegen dingen aankijken. Je leert ook zien waar het werkelijk om draait in het leven en je krijgt zicht op wat je allemaal hebt om dankbaar voor te zijn. We hebben ook geweldig veel hulp gehad van mensen om ons heen!

“Bloemensoep”

Op dit moment zitten we dus in een opbouwfase. De moestuin moet helemaal opnieuw worden aangelegd en er zijn de nodige reparatiewerkzaamheden te doen. We hebben besloten zoveel mogelijk groente en fruit te gaan telen dit jaar. Hoe het de komende tijd ook zal gaan met de economie, aan verse groente en fruit zal het ons hopelijk niet gaan ontbreken, was onze achterliggende gedachte. We hebben nog weinig kennis en ervaring op dit gebied, maar worden met raad bijgestaan door diverse mensen. We dachten deze kennis en kunde in de loop van de jaren langzaam te gaan opbouwen, maar dit is nu in een stroomversnelling geraakt. Het is echter wel prettig, want het leidt ons af van de onzekerheden waar we nu toch weinig invloed op hebben.

Onze dochter hoeft zich ook niet te vervelen. Ik lees veel verhalen van moeders in Nederland, van wie de kinderen het erg moeilijk hebben om hele dagen thuis te zijn. Geen peuterspeelzaal, geen school, geen sportclub, geen vriendjes en feestjes, geen bezoek aan opa en oma… De overgang van alles naar niets is immens groot en vooral aan je kleintjes nauwelijks uit te leggen. Ik heb ondervonden dat onze kleine 3-jarige niet heel veel uitleg nodig heeft. Voor haar is er niet heel veel veranderd, behalve dat we ze niet naar haar vriendinnetjes, de winkels, de speeltuin of de kerk kan. Haar opa’s en oma’s wonen vier landen verderop, dus die spreekt ze net als voorheen doormiddel van videobellen. Haar vriendinnetjes zag ze hooguit twee keer in de week, waarvan één keer in de kerk. De kerk mist ze wel heel erg, maar we compenseren door op die ochtend samen met haar een film te kijken en een lange wandeling met de hond te maken. Dit vindt ze allebei geweldig. De speeltuin zag ze alleen af en toe in de stad (hooguit twee keer per maand). Maar voor de rest zien haar dagen er nog hetzelfde uit als voorheen: hobbelen in de moestuin, bloemensoep maken, stro tussen de plantjes leggen, slakken en spinnen zoeken, een plasje in de tuin doen en papa en mama helpen.

“Je veilig voelen”

Misschien wel net als jij worstelen wij in deze tijd wel eens met een gevoel van onveiligheid. Als dingen in het leven onzeker worden (gezondheid, inkomen, toekomstperspectief), dan kun je je onveilig gaan voelen. Ik werd daar vandaag weer extra bij bepaald, toen ik de regen op het dak van ons huis hoorde tikken. Ik besefte me ineens dat ik daar als kind zo intens van kon genieten. Ik voelde me heerlijk veilig in ons huis als ik de regen weer eens gezellig hoorde tikken tegen de ruiten. Tegenwoordig voel ik dat niet meer zo snel bij regen. Ik betrapte mezelf er vandaag op dat ik meer bezig was met het feit dat we door de regen niet zoveel buiten het huis konden doen. Ontspannen gaan zitten genieten van de regen, de onbezorgdheid van vroeger, ik was het even kwijt. Ik deelde het met mijn man en we besloten om het gevoel van onzekerheid en onveiligheid te gaan doorbreken met het zingen van liederen voor onze Schepper. En weet je wat? Mijn gevoel van onveiligheid verdween als sneeuw voor de zon. We hadden even een heel bijzonder momentje vandaag als gezin. Als alle zekerheid om je heen weg valt, dan is er één bij wie je altijd terecht kunt om te schuilen: Degene die jouw gemaakt en bedacht heeft. Ik wil het bijzondere momentje graag met je delen vandaag. Het is misschien geen hoog staaltje kunst, maar het is gezongen uit ons hart en het bezorgde ons vandaag het meest vreugdevolle moment van onze dag:

 

Ik ga je weer overlaten aan je eigen realiteit en gezinsleven en wens je wijsheid en vrede toe in deze voor ons allemaal bizarre en onzekere tijd. Vrede in je huis en wijsheid om de juiste beslissingen te nemen voor je gezin.

Liefs, Lianne

Extraatje: Als je graag in de Bijbel leest wil ik vandaag dit bemoedigende Bijbelvers met je delen: “Wees in geen ding bezorgd, maar laat je verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal je hart en je gedachten bewaken in Christus Jezus.” (Filippenzen 4 vers 6 en 7, naar de Herziene Statenvertaling).  

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

2 reacties op “Omgaan met de coronacrisis in de bergen van Portugal”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *