Met je gezin emigreren naar het buitenland

Liset verhuisde drie jaar geleden samen met haar man en drie kinderen naar Portugal. Het gezin runt een miniboerderij met kippen, geiten en een moestuin en de kinderen ontvangen thuisonderwijs. In deze blog vertelt ze over de motivatie om naar Portugal te verhuizen en hoe dit op een bijzondere manier door God werd geleid…

Aan onze beslissing om naar Portugal te verhuizen ging een hele weg vooraf. Het begint eigenlijk op het moment dat we andere keuzes begonnen te maken in ons geloof. Mijn man en ik zijn allebei christelijk opgevoed en gaven ons geloof ook actief mee aan onze kinderen. In de loop van de tijd begonnen we echter anders tegen dingen aan te kijken dan wat ons in de kerk was geleerd. Zo kwamen we bijvoorbeeld tot het inzicht dat de Bijbel spreekt over een wekelijkse rustdag op de zevende dag van de week (de zaterdag) in plaats van de eerste dag van de week (de zondag). Ook begonnen we anders te denken over de christelijke feesten die we gewend waren te vieren, zoals Kerst, Pasen en Pinksteren. In plaats daarvan richtten we ons meer op de feesten die in de Bijbel worden genoemd, zoals Pesach en het Feest van Ongezuurde Broden, het Wekenfeest, het Loofhuttenfeest… Feesten waarvan we eerder nauwelijks kennis hadden opgedaan, maar die ons hielpen om ons geloof op een diepere manier te beleven.

“Wanneer Nederland geen optie meer is…”

Ook op andere punten begonnen we onze mening te veranderen ten opzichte van gangbare christelijke visies. Gaandeweg veranderde onze levensvisie hierdoor zódanig, dat we begonnen te merken dat de school waar onze kinderen naartoe gingen niet meer aansloot bij onze levensovertuiging en dat dit voor ons gezin problemen gaf. Er was verder geen enkele school in de omgeving te vinden die daarbij aansloot. De wetgeving in Nederland belette ons echter om onze kinderen van school te halen en te kiezen voor thuisonderwijs dat beter aan zou sluiten bij onze nieuwe levensovertuiging. Dit was de eerste reden waardoor wij begonnen te overwegen om naar het buitenland te verhuizen. Zo’n 4,5 jaar geleden ontmoetten wij in Nederland mensen die thuisonderwijs gaven. Door wat we bij hen zagen, werd ons verlangen om onze kinderen thuisonderwijs te geven steeds groter. Omdat we wisten dat dit in Nederland voor ons geen optie meer was, begonnen we voor ons verlangen te bidden. Ook andere verlangens, zoals het meer zelfvoorzienend gaan leven, brachten we in gebed. Gaandeweg ervaarden mijn man en ik allebei dat God (die wij Vader noemen) wilde dat we gingen verhuizen.

We vroegen de Vader waar we naartoe mochten verhuizen en hebben een jaar gewacht op het antwoord, maar we kwamen er maar niet uit naar welk land we moesten vertrekken. Na een jaar ontstond het idee dat we misschien eerst ons huis moesten verkopen. We zetten ons huis te koop en twee maanden later was de koop rond! We hadden ondertussen wel wat ideeën over waar we heen konden en ook al wat huizen bekeken, maar er was nog niets concreet en we ervaarden ook nog geen duidelijk teken van de Vader. Hier waren we echt op aan het wachten. De broer van mijn man bood ons aan om tijdelijk bij hem op de boerderij te komen wonen, en een caravan om in te wonen kregen we zomaar van wildvreemden aangeboden. Dit voelde als de eerstvolgende te nemen stap!

“Naar Portugal?”

Pas op het moment dat we in de caravan woonden, werd de volgende stap ineens heel duidelijk. Ineens zag ik het: mijn man wilde al heel lang naar Portugal verhuizen, maar ik durfde dat niet aan. Omdat ik me daar maar niet overheen kon zetten, bekeken we opties in België, maar hier kwam geen concreet antwoord. We hadden ook al eens gekeken naar woningen in België, maar daar kwam niets uit. Toen ik in de caravan zat, realiseerde ik me dat de Vader misschien wel wilde dat we naar Portugal gingen, maar dat mijn angst het had tegengehouden. Zodra ik echter open begon te staan voor het idee om naar Portugal te verhuizen, kwam er ineens schot in de zaak en begonnen dingen op zijn plek te vallen. Teken na teken werd ons gegeven, waardoor we wisten dat de Vader onze weg bevestigde. We konden er echt niet meer omheen. Twee weken nadat we onze intrek hadden genomen in de caravan, hadden we een reis naar België gepland om opnieuw naar woningen te kijken. Doordat ik nu begon open te staan voor Portugal, besloten we echter op het allerlaatste moment om naar Portugal af te reizen.

“Het teken van de vierdubbele regenboog”

We hadden een kennis die naar Portugal was verhuisd en die we al een aantal jaren niet meer hadden gesproken. We namen contact op om te vragen of we bij hem konden kamperen en dat mocht. Dus wij in de auto die kant op, niet wetend wat ons verder te wachten stond. Na een reis van 24 uur waren we bijna op de plaats van bestemming. Onderweg klaagde onze dochter dat ze in Portugal vast geen regenbogen hadden. Hoewel ze op zich al wel zeker was dat God wilde dat we in Portugal woonden, zag ze het emigreren op dat moment helemaal niet en ze had het hier moeilijk mee. Toen we eindelijk op de plaats van bestemming aankwamen, wist ze echter niet wat ze zag: een vierdubbele regenboog verscheen aan de lucht! Dat was voor haar een grote bemoediging van de Vader en ze was er toch wel even heel erg stil van…

Toen we aankwamen bij onze kennis, vierde een groep gelovigen daar het Pesach en we werden uitgenodigd om met de groep mee te eten voordat we ons bed in zouden duiken. Zo ontmoeten we direct wat mensen uit de gemeenschap. We vertelden enigszins vertwijfeld dat we het idee hadden dat we hier moesten gaan wonen. Direct vroeg een vrouw uit de groep of we haar hulp wilden bij het zoeken naar een stuk grond. We waren wonderlijk verrast: nog maar een paar uur in Portugal en de Vader gaf ons al hulp! We gingen dan ook graag op haar aanbod in. De volgende dagen gingen we met deze vrouw op pad. Onze auto had het een paar honderd meter voor aankomst begeven (hoe wonderlijk dat het niet onderweg was gebeurd!), maar heel ‘toevallig’ had onze kennis net twee auto’s aangeboden gekregen, waardoor we toch op pad konden gaan.

“Het teken van de wolk en het vuur”

Het tweede terrein wat we bekeken viel erg in de smaak bij mij en onze kinderen, maar we wilden nog meer zien en de week vulde zich dan ook met allerlei landgoedbezoekjes. Na een halve week besloten we echter om het tweede stuk grond nogmaals te gaan bekijken met de eigenaar. De avond ervóór hadden we een enigszins ontmoedigend gesprek en die nacht brachten we alles weer in gebed. We bleven ons echter onrustig voelen. Zo’n grote stap van emigreren neem je niet zomaar, zonder zeker te weten dat de Vader je leidt. In de ochtend pakte ik mijn Bijbel erbij. Ik sloeg hem open en las direct Psalm 78:14: “Hij leidde hen overdag met een wolk, de hele nacht met een lichtend vuur.” De Psalm vertelt hoe God Zijn volk Israël leidde uit een slavernijbestaan, op weg naar een nieuw land. Ik voelde me enorm bemoedigd door deze tekst. De Vader zou ons zeker weten ook leiden en ons vast een teken gaan geven. Zo niet, dan zouden we niet emigreren.

Het was een zonnige ochtend. Toen we die kant opreden kwamen er echter wat wolkjes aan de lucht en toen we aankwamen begon het te regenen. Tijdens de rondleiding vertelde ik voor de grap aan de vrouw die ons hielp, dat de Vader dit weer vast gaf vanwege de Bijbeltekst die ik gelezen had. Het begon steeds harder te regenen. Onze kinderen vluchtten de auto in en mijn man en ik stonden samen met de vrouw en de eigenaar onder de achterklep van de auto en een paar paraplu’s te praten. Toen zagen we plotseling één felle bliksemschicht en hoorden een harde donderslag vlakbij ons, op het terrein. We haastten ons de auto in en reden naar het huis van de eigenaar. De regen werd onderweg een stuk minder en toen we klaar waren met het gesprek was het bijna droog. Pas achteraf drong het ineens tot ons door: de Vader had ons duidelijk een teken gegeven met de Bijbeltekst in de ochtend, de wolk en het vuur van de bliksem, precies op het juiste moment! We konden het niet meer anders zien. Dit terrein was wat de Vader ons wilde geven. Ook voor de kinderen was het heel goed om dit teken te zien en ze hadden allemaal, inclusief onze dochter, op dat moment veel zin om er te gaan wonen.

“Nog nét op tijd!”

We hadden nog maar vier dagen om een voorlopig koopcontract rond te krijgen. We brachten dit in gebed en besloten erop te vertrouwen dat als God echt wilde dat we het zouden kopen, we weer op tijd thuis konden zijn voor school en vóórdat het weer sabbat zou zijn. De volgende dagen verliepen heel wonderlijk. Er kwamen allerlei tegenslagen op ons pad, waardoor het leek dat een voorlopig koopcontract niet in vier dagen geregeld zou kunnen worden. Als we dan in gebed waren, kwam er elke keer zomaar weer een doorbraak uit het niets, waardoor het wel weer leek te lukken. Uiteindelijk zouden we op donderdag, de laatste dag gaan tekenen. Eerst hadden we in de verkeerde stad afgesproken. We reden naar de juiste stad, maar daar wilden ze ons niet helpen, ook al hadden we een afspraak. We moesten de volgende dag maar terugkomen. Maar we gaven het niet op. We hadden nog een uur tot sluitingstijd en reden snel naar de volgende stad. Daar waren ook rechtskundig adviseurs die ons misschien konden helpen. De eerste kon ons niet helpen, de tweede was dicht, maar de derde wilde ons gelukkig helpen, ook al was het al zo laat. Uiteindelijk zaten we twee uur na sluitingstijd in de auto, met een voorlopig koopcontract en reden we in één stuk door naar België, waar we sabbat konden vieren bij vrienden.

In Nederland hebben we nog drie maanden de tijd genomen om ons voor te bereiden op onze emigratie en afscheid te nemen van familie en vrienden. We zijn nu drie jaar geleden verhuisd en hebben tot op de dag van vandaag geen spijt van onze beslissing. Heel vaak hebben we de bevestiging gevoeld dat we de juiste stap hebben genomen. We zijn elke dag dankbaar dat we hier mogen leven. We hebben meer tijd voor elkaar als gezin, we voelen ons dichterbij de Vader en we ervaren duidelijker en concreter Zijn leiding dan vroeger. We weten ons enorm afhankelijk van Zijn genade en Zijn liefde.

Liefs, Liset

In een volgende blog hoopt Liset wat meer te vertellen over hoe haar leven in Portugal er nu concreet uitziet.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.