Hoe je vijf dagen lang met een peuter reist

We zijn bijna op onze eindbestemming. Vijf dagen geleden verlieten we Nederland kikkerland om te verhuizen naar Portugal. Het is een enerverende reis geweest. Ik schreef een paar dagen geleden tijdens het reizen over mijn eigen moeder en hoe ze me steunde in de voorbereidingen voor het vertrek. Ik schreef hoe goed het me deed dat ze zo trots op me was, en hoe ik hetzelfde wil laten merken aan mijn eigen dochtertje. Die kans kreeg ik al direct. Want voor een peuter van 2,5 jaar is het niet niks om vijf dagen lang de hele dag in de auto te zitten. Ik wil jullie graag even meenemen in wat er van de week gebeurde.

“Helpen, steunen, coachen”

Ze doet het zo goed, onze kleine, dappere meid. Wat voel ik me trots op haar! Mijn belangrijkste taak tijdens deze reis was om haar hier doorheen te helpen, om haar te steunen en te coachen. Dit had ze hard nodig, maar ik heb me verbaasd over hoe goed ze alles heeft opgepakt!

Ik heb vóór de reis regelmatig aan haar verteld dat we gingen verhuizen naar een ander land genaamd Portugal. Dat er meerdere plaatsen ver weg zijn begrijpt ze wel, want ze heeft ooms en tantes in België, Duitsland en Amerika. Ze is ook in al die landen al geweest. Tijdens de reis legde ik haar uit dat we nu ook gaan wonen in het land van mevrouw Ursula. Dit is de mevrouw die het gezondheidscentrum runt waar wij ons zullen gaan vestigen om te werken. De kleine meid heeft haar in februari al twee weken meegemaakt en heeft er nog een goed beeld bij. Ook kent ze daar goede vrienden van ons die al langere tijd in Portugal wonen.

“Ritme opbouwen”

Op dag één begon ze dan ook vol goede moed aan de reis. Maar toen we na een paar uur nog niet bij mevrouw Ursula waren, was dat wel een grote teleurstelling en kwam de eerste boze bui om de hoek kijken. We hebben haar er doorheen geloodst door uit te leggen dat Portugal héél ver weg is en dat we eerst nog 4 nachtjes op een camping moeten slapen voordat we bij mevrouw Ursula zijn. Gaandeweg de dag begon ze uit te kijken naar de eerste camping.

Er kwam ritme in de dagen en ze accepteerde het eigenlijk al op dag twee. We vertrokken ’s ochtends vroeg, reden tot rond het middaguur (met een korte plaspauze) en namen dan een uitgebreide lunchpauze. Dan kookten we een warme maaltijd en lieten we de kleine uitgebreid spelen. Na het eten sliep ze een poos in de auto. Het laatste uurtje rijden was het moeilijkst, maar dan zetten we uiteindelijk een filmpje aan. Eenmaal op de camping kon ze weer naar hartelust spelen, genieten van het strand of spartelen in het zwembad.

“Knuffels slaan”

Hoe verder de reis vorderde hoe meer ze overdag in de auto sliep. De boze huilbuien waren vrij voorspelbaar aanwezig ’s morgens na het wakker worden, tegen lunchtijd en vlak voordat we op de camping kwamen. Dan liet ik haar een poosje huilen en knuffelde ik haar. De buien duurden niet lang en daarna was het snel weer goed. Als het nodig was pauzeerden we wat langer, zodat ze even een uitlaatklep had. Tijdens de hele reis heeft mijn dappere dochter veel met mama gepraat (meestal via haar knuffels). We spraken over op hoeveel campings we nog moesten slapen, dat het nog heel ver naar mevrouw Ursula was, wanneer we weer gingen eten… Als ze gefrustreerd was werden de knuffels geslagen, moest mama doen alsof de knuffel ging huilen en werd het daarna goedgemaakt met een knuffel en een kusje. En dat spelletje ging dan zo een half uur door. Maar ze bleef er verder vrolijk onder.

Als ik ’s avonds naast haar in de tent lag, vervulde mijn moederhart zich met trots en overweldigend veel liefde voor haar. Hoe moe ik ook was, ik kon mijn ogen niet van haar afhouden tot het moment dat ik zelf in een diepe slaap viel. Gedurende de hele reis heb ik haar regelmatig verteld hoe trots ik op mijn kleine meid ben en hoe goed ze het doet. Op de vierde dag brak ik ’s avonds zelf even. Ik voelde me doodmoe en had gemerkt dat mijn dochtertje vol met indrukken zat die ze moest verwerken. Het duurde lang voordat ze die avond in slaap viel, hoewel ze er goed onder bleef.

“Het breekpunt”

Maar vanochtend was haar breekpunt. Na een kleine anderhalf uur rijden bereikten we eindelijk Portugal en haar vader en ik waren daar zo blij over, dat we het natuurlijk hardop zeiden. Je had het gezicht van onze dochter moeten zien! Ze was helemaal in de gloria “Mevrouw Ursula!” zei ze blij. Ik zei tegen haar dat we nog wel een poosje moesten rijden. Maar daar was ze het niet mee eens. Het werd tijd voor een korte pauze en we stopten bij een tankstation om wat te gaan drinken.

Toen ik mijn meisje uit de auto haalde en ze het tankstation zag, knapte er denk ik iets in haar. Ze zette het op een brullen en schreeuwen en was binnen in het restaurant verre van vrolijk. Mijn moeder en ik hebben haar laten uithuilen en haar getroost en geknuffeld. Het duurde een stuk langer dan de vorige buien. Ik wist dat ze er nu echt even doorheen zat, zoals ik gisteren. Dit was niet meer puur het niet begrijpen. Dit was een ‘Ik ben er helemaal klaar mee’ bui. Eenmaal weer bij de auto’s hing ze huilend tegen mij aan. En toen brak ik ook. Want wat doet het een verdriet als je je kleintje zo van slag ziet. Zó moe, verdrietig en gefrustreerd, omdat het moment waarop ze had gehoopt en geduldig had gewacht nóg niet was aangebroken.

Toen ze mama ook zag huilen, was ze even verwonderd. Maar ook dit kent ze wel. Soms moeten mensen gewoon even huilen. Ik zei haar dat mama moest huilen omdat ik het niet leuk voor haar vindt dat ze zo verdrietig is. “Oh mama toch, knuffel?” zei ze toen. Mijn tranen waren snel over en die van haar toen ook. We hebben elkaar nog eens flink geknuffeld, en papa, opa en oma deden ook even mee. En toen was het goed voor haar: “nou, auto rijden!” zei klein duimpje. Mijn moeder en ik moesten lachen. Madammeke had het tempo weer bepaald en het was helemaal goed zo!

“We zijn er bijna!”

Ik typ deze blog terwijl dochterlief haar laatste slaapje in de auto doet en we er bijna zijn. Mijn kleine mopje.. Wat zal ze straks blij zijn! Ik denk dat we nog een paar huilbuien kunnen verwachten, maar wat wil je ook. Van mij mag ze! Goed gedaan flinke meid!!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *