Heldhaftige vrouwen: deze moeder rekende af met de trauma’s uit haar verleden

Hendrika kampte jarenlang met complexe PTSS (Posttraumatische stress-stoornis). In deze blog vertelt ze welke invloed dit op haarzelf en haar gezin heeft gehad en hoe haar weg van genezing verliep. Een heldhaftig verhaal van een moedige vrouw die ervoor koos om kwetsbaar te zijn en haar trauma’s onder ogen te komen, verlangend naar vrijheid en herstel voor haarzelf en haar gezin. Hier is haar verhaal:

“Gespannen, boos en mensenschuw”

PTSS is een psychische aandoening die kan ontstaan door schokkende, traumatische ervaringen. De langdurig psychische gevolgen van deze ervaringen hebben grote gevolgen voor je dagelijks functioneren. Bij mij uitte zich dat in voortdurend gespannen en opgefokt zijn, snel mijn geduld verliezen en om niets boos worden. Ik was mensenschuw en stopte mijn gevoelens weg. Ik dronk alcohol om mijn gevoelens te dempen en werkte heel veel, om maar niets te hoeven voelen. Alles moest bij mij altijd heel snel gebeuren en ik stoorde me aan talloze kleine dingen. Naar de kinderen toe was ik overbezorgd en ik wilde graag overal de controle over houden. Binnen het gezin cijferde ik mezelf helemaal weg. Ik nam geen tijd voor ontspanning, omdat ik te druk was met bezorgd zijn, moeder zijn en vooral met alles perfect moeten doen. Alles ging op de automatische piloot en ik moest vooral doorgaan om maar niets te voelen van de chaos binnenin mij.

Mijn toestand had erg veel invloed op mijn gezin. Er was constant spanning en ruzie tussen mijn man en mij. Op mijn kinderen kon ik uit het niets boos worden, omdat ik dingen te persoonlijk opvatte. Ik zei dan bijvoorbeeld tegen ze dat ik bij ze weg zou gaan en dat ze dan maar een andere moeder moesten zoeken. Op dat moment interesseerde het me niet wat ik zei, omdat mijn spanning te hoog zat. Later kreeg ik er dan echter veel spijt en voelde ik me enorm schuldig. Bepaalde gebeurtenissen triggerden de trauma’s uit mijn verleden, waardoor ik al mijn boosheid en frustratie naar mijn gezinsleden uitte. Na jaren van ellende en stress in ons gezin, besloten we hulp te zoeken. Toen duidelijk werd dat ik kampte met PTSS, vielen er veel dingen langzamerhand op zijn plek.

“Gedragen door de trauma’s heen”

Na een lange wachttijd werd ik voor een periode van zestien weken opgenomen in een kliniek. Ik was nog maar drie weken onderweg, toen het coronavirus uitbrak. Bijna alle patiënten werden uit de kliniek ontslagen, waaronder ook ik. Dat was heel heftig. In die paar weken waren al mijn trauma’s bloot komen te liggen en nu moest ik weer terug naar de onveilige buitenwereld. Ik was nog helemaal ontregeld: in de kliniek was ik van 7:00 uur tot 19:00 uur alleen maar met mijn trauma’s bezig en nu moest ik mij ineens in mijn gezin weer staande zien te houden. Daar kwam nog bij dat de kinderen ook niet meer naar school mochten. Gelukkig kreeg mijn man de ruimte van zijn werkgever om extra vrije dagen op te nemen en konden onze kinderen ondanks de gesloten scholen toch twee ochtenden in de week op de opvang terecht. Op de één of andere manier zijn we deze periode doorgekomen. God was er de hele tijd bij, dat voelde ik. Hij gaf me de kracht en de juiste hulp om me heen.  

Vroeger als klein meisje ben ik niet christelijk opgevoed, maar ik had wel christelijke vriendinnetjes. Ik zag God als mijn beste vriend en elke keer als ik wat heftigs meemaakte, dan bad ik tot God en vroeg Hem of Hij het alstublieft kon stoppen. Hij was er altijd en is er nu nog steeds. Ik heb God door mijn schoonfamilie persoonlijker leren kennen en dat heeft mijn ogen geopend: ik kon zien dat Hij me echt nooit alleen heeft gelaten. Hij was er al die tijd bij. Op 7 mei 2017 liet ik me dopen en gaf ik mijn hart aan Jezus. Ik deed God de belofte dat ik altijd trouw aan Hem zou zijn, wat er ook zou gebeuren. Net zo trouw als Hij altijd aan mij was geweest en nog steeds is. Al ga ik door een dal van diepe duisternis, God is erbij. Hij heeft mij een lieve man gegeven bij wie ik veilig ben, en bovendien twee prachtige kinderen om voor te zorgen. God heeft er ook voor gezorgd dat ik hulp heb gekregen om mijn trauma’s te verwerken. Het herstel kon toen niet alleen voor mijzelf beginnen, maar ook voor mijn gezin!

“Het monster doden en weer herstellen”

Toen ik eenmaal leerde begrijpen wat er met mij aan de hand was, kon ik mijn gedrag gaan uitleggen aan onze kinderen. Tijdens mijn opnameperiode heb ik de kinderen verteld dat er een monster in mij zit die lelijke dingen zegt tegen mem (Fries voor mama). Dat monster zegt dat mem niet lief is en dat niemand mem lief vindt. Dat monster moet dood en daarom moet mem er veel mee praten om sterker te worden en het monster te laten verdwijnen. Wanneer ik weer een woede-uitbarsting had, kon ik ze dan vertellen dat het kwam door het monster in mij. Ik vertelde ze dat hoe boos mem ook was geweest, ik heel veel van ze hield en dat dat nooit over zou gaan. Hoewel ik erg blij was dat ik aan mijn problemen werkte, was het ook erg moeilijk om geconfronteerd te worden met wat het deed voor mijn gezin. Ik kon heel moeilijk mijn emoties reguleren. Maar het maakte me des te meer vastberaden om van de PTSS af te komen. Ik heb me daar helemaal op gestort en pakte alle opdrachten tijdens de therapie gretig aan.

Nadat ik mijn kliniektraject had afgerond, was ik officieel PTSS-vrij verklaard voor mijn eerste trauma. Omdat ik ook nog andere trauma’s te verwerken had, kwam er een vervolgtraject bij een andere instelling, wat gelukkig vrij vlot daarna in gang werd gezet. Maar ondanks dat was het niet gemakkelijk om uit de kliniek te zijn. De wereld voelde als één grote boze buitenwereld. Ik had 24 uur per dag lotgenoten en hulpverleners om me heen gehad en nu moest ik weer op eigen benen staan. Ik heb me een hele tijd daarna erg eenzaam gevoeld. Het EMDR-traject wat ik daarna heb gehad heb ik als zwaar ervaren. Het was erg heftig om over mijn verleden te vertellen. Op een keer ging mijn schoonvader met mij mee. Toen ik weer naar buiten kwam, schaamde ik me gewoon voor mijn tranen. Na die tijd was ik een tijdje steeds helemaal van slag. Ik heb ongeveer acht keer EMDR gehad. De laatste keer voelde ik niets meer. Dat was een teken dat het goed was.

“Een nieuwe ik”

Een aantal weken verder merkte ik dat het beter met me ging: ik reageerde soms nog wel op dezelfde manier naar mensen als voorheen, maar ik voelde de spanning in mij niet meer. Ik moest echt wennen aan mijn nieuwe ik. Mensen vertelden mij dat ik dingen beter kon uitleggen dan vroeger en dat ik me beter kon inleven in anderen. Ik merk nu zelf ook dat ik veel beter met mensen om kan gaan dan vroeger. Het wantrouwen zit er soms nog wel, maar daarvoor ben ik gestart met cognitieve therapie. Daar leer ik om een situatie te beschrijven en om mijn gedachten te analyseren: wat is mijn automatische gedachte en is er ook een alternatieve gedachte? Onlangs reageerde mijn dochter bijvoorbeeld steeds nukkig op mij. We zouden samen een sneeuwpop maken, maar ineens wilde ze niet meer. Ze wilde met een vriendin spelen. Ik voelde me minderwaardig en mijn automatische gedachte is dan: ‘ik kan net zo goed weg gaan, ze mist me toch niet.’ De alternatieve gedachte is: ‘het hoort een beetje bij de leeftijd. Ze wil zich een beetje van je afzetten, dat heeft niks met jou te maken.’ Ik moet echt nog leren om dingen niet persoonlijk op te vatten.

In ons gezin gaat het echt een stuk beter. Ik kom voor mezelf op en vraag meer in plaats van dat ik alles zelf doe. Ook merk ik dat ik mijn eigen verdriet van vroeger niet meer in de kinderen stop. Ik reageer niet meer zo heftig omdat mijn emoties niet meer zo snel getriggerd worden. Er is daardoor veel minder ruzie en spanning. Mijn man vindt het fijn dat ik eindelijk eens met hem in discussie ga, in plaats van dat ik alles gelaten over me heen laat komen, waarna uiteindelijk een keer de bom barst. Ook is hij blij dat hij niet meer zo vaak voor me hoeft op te komen, omdat het mij nu meestal zelf heel goed af gaat om iemand te vertellen wat ik belangrijk vind. Ik voel inmiddels weer ruimte om te solliciteren en een baan in de zorg te zoeken. Ik geniet veel meer van het leven en ik huil nu om bijna alles. Dat is nog wel een dingetje, maar ik kan nu tenminste huilen. En ach… ik vind het niet meer zo erg dat ze me zien huilen. Ik hoef niet sterk meer te zijn. Ik ben God erg dankbaar voor de enorme verandering die er heeft plaatsgevonden. Ik ben een heel ander mens en met mijn gezin gaat het ook veel beter!

“Klim uit je put!”

Als je je herkent in de symptomen die ik schetste van PTSS, dan wil ik je op het hart drukken om hulp te zoeken. Je leert vaardigheden die je helpen om je trauma een plekje te geven. Kies voor jezelf en een beter leven! Je moet zelf uit die put klimmen, dat doet iemand anders niet voor je. Maar ik kan je uit ervaring wel zeggen: God wil je er wel bij helpen en Hij strekt Zijn hand naar je uit om je uit die put te trekken. Hij heeft mij nooit alleen gelaten en dat zal Hij bij jou ook niet doen wanneer je Hem om hulp vraagt!

Liefs, Hendrika

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

4 reacties op “Heldhaftige vrouwen: deze moeder rekende af met de trauma’s uit haar verleden”

  1. Hermien Haaksema

    Lieve Hendrika,

    Na veel aarzelen heb ik je verhaal gelezen.
    En veel dingen herkend.
    Sterke vrouw, ga zo door aan Gods Hand.
    Het zal vast nog vaak lastig worden, zeker ook als je kinderen ouder worden, maar je bent niet alleen.
    Heel veel succes toegewenst.
    Liefs Hermien (nichtje van Lianne)

  2. Dyana Tiemens

    Lieve Hendrika, ik lees je verhaal hier en er valt zoveel herkenning in je woorden.
    Zo goed dat de therapie en de hand van God bij jou geholpen heeft en blijft helpen.
    Heel mooi om te lezen hoe goed je kan uitleggen waar je stond qua gedachten en waar je nu staat en dat de weg naar verlossing van die pijnen nu binnen handbereik is.
    Altijd heb ik je als vrouw met een onwijs goed en groot hart gezien en meegemaakt.
    Ik zie dat dat hart dus alleen maar groter is geworden.
    Ga zo door 3-tje

    Liefs Dyana 🙂

    1. Dag Dyana, heel erg bedankt voor je mooie reactie! Ik heb hem doorgegeven aan Hendrika. Dat was een enorme bemoediging voor haar. Heel tof dat je de moeite genomen hebt om haar verhaal te lezen. Veel liefs, Lianne

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.